โหดสุดในชีวิต
บ่ายๆ..ของวันพฤหัสบดีที่ 24 กุมภา 54 ผมได้รับโทรศัพท์จากพี่ชายที่น่ารักจากเมืองกาญ.....
หมอนพ...มีงานดนตรี คาราโอเกะเล็กๆสิบกว่าโต๊ะ นักร้องสักสองสามคนที่ อ.ศรีสวัสดิ์ เมืองกาญ....วันเสาร์นี้ จะรับไม๊
เดี๋ยวผมขอถามเด็กๆก่อนครับว่างไม๊ นักร้องอีกไม่รู้จะหาคนว่างได้หรือปล่าว
หลังจากนั้นผมได้ใช้เงินในโทรศัพท์ที่มีทั้งหมดเกือบร้อยบาท ในการโทรหานักร้อง ตามลูกหลานเพื่อหาทีมงานแบกหาม ก็ไม่สำเร็จ
จะกระทั่งเช้าวันศุกร์ ได้นักร้องหญิงมาแค่สองคน กับการตื้อขอตัวเจ้าเอมาจากนายอ๊อดสุพรรณ เนื่องจากต้องการเครื่องเสียงชุดที่เบาที่สุดของนายเอ และแรงงานในการขนย้ายเครื่องเสียงลงแพด้วย เนื่องจากเด็กๆที่อยู่รอบๆบ้าน ไม่มีใครว่างรับงานเลยแม้กระทั่งเจ้าเท่ห์
สายๆวันเสาร์ หลังจากตามหาตัวเจ้าเอได้ ก็พากันไปโหลดชุดเครื่องเสียงที่เล็กและเบาที่สุดขงเจ้าเอขึ้นรถ
ลำโพงกลางแหลมดอกสิบสองนิ้ว 1 คู่ ของสมบัติซาวดิ์ที่เจ้าเอใช้อยู่ ตู้ทั้งใบหนักไม่เกินสิบสองกิโล
ตู้เบสหน้าเปิดดอกสิบห้านิ้ว จากแหล่งเดียวกันอีกคู่ พร้อมแร๊คมิกซ์ซึ่งมีแอมป์กลางแหลมเล็กๆฝังอยู่ กับอีกหนึ่งแร๊คแอมป์ขับเบสหนักสามสิบห้ากิโล
จากนั้นย้อนกลับมาเอาไฟพาร์ที่บ้านผม สี่ดวงเสาหนึ่งชุด พร้อมลำโพงซับสิบแปดอีก 1 คู่กันเหนียวโดยไม่ได้สนใจมอนิเตอร์คู่ทุกข์คู่ยากเลย เนื่องจากมันหนักกว่ายี่สิบกิโลเพื่อนำทุกอย่างลงแพ....ในทะเลสาบเขื่อนศรีนครินทร์
ก่อนออกเดินทางก็ต้องเติมกำลังกันก่อนแก้ง่วง กับกาแฟรสชาติดี ราคาประหยัดที่สุด เนื่องจากผมกินฟรี ส่วนเจ้าเอเสียตังค์ ของซื้อของขายนอกจากเจ้าของร้านแล้ว ห้ามฝรีครับ งกกกกกก ;D ;D
ตั้งใจจะทำลาเต้อาร์ตโชว์เจ้าเอครับ แต่เสียฟอร์มอย่างแรง รีบไปหน่อย
พอกาแฟเริ่มดีด ก็ได้ฤกษ์เดินทางครับ
นักร้องสาวสองคน ที่ผมไปขอตัวมาจากคุณสามีของเจ้าหล่อน นั่งไปเป็นเพื่อนผมในไมตี้สีน้ำเงิน พลังงานสองพันซีซี เกียร์ออโต้ แก็ส LPG คู่ยาก
ให้เจ้าเอกับสาวแอม ขับโซลูน่าพันห้า พลังแก็ส ตามไปอีกหนึ่งคนกันเหนียว เผื่อ......เนื่องจากรู้ดีครับทางเส้นนี้ โหดเล็กๆ
ร้อยหกสิบกิโล กับระยะเวลาเดินทางสองชั่วโมง ห้าโมงเย็นเราก็เดินทางมาถึง
เมื่อมองจากจุดที่จอดรถ ใจผมก็หล่นลงไปอยู่ที่หัวแม่ตีนครับ จุดที่ผมกะเจ้าเอต้องขนของลงไปเล่นคือ
แพข้างล่าง งานนี้ไม่มีลิฟท์ ไม่มีตัวแสดงแทนครับ :mad245: :mad245: :mad245: :mad245:
สถานที่สุดหรู ที่ทางรีสอร์ทเตรียมไว้
ลองดูดีๆครับ อาคารด้านบนคือส่วนที่เป็นส่วนอาคารรับรองของและรีสอร์ท ซึ่งแน่นอน
มันคือที่จอดรถด้วย :cry: :cry: :cry: :cry: :cry:
นั่นแหละ.จุดที่ผมกับเจ้าเอ หอบหิ้วทุกอย่างที่หนักๆลงมาในแบบที่ขาสั่นริกๆๆๆๆๆตั้งแต่รอบแรก
โดยมีผู้ช่วยคือสาวแอม และนักร้องสาวสองคนที่พามา้ด้วย ช่วยหอบหิ้วสัมภาระของตัวเองและอุปกรณ์ที่น้ำหนักไม่มากลงมาด้วย
แต่หลังจากรอบแรกที่ลงมาถึงแพด้านล่างแล้ว เจ้าหล่อนทั้งสองก็ไม่กลับขึ้นด้านบนอีกเลย
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ขนมา กับการเดินขึ้นลง 4 รอบ เอาลงมาได้แค่นี้แหละครับ หมดสภาพแล้ว ใช้มันแค่นี้แหละ:drool: :drool: :drool:
หลังจากเริ่มเดินสายสัญญานเข้าระบบ เสียงเริ่มดัง นักร้องมืออาชีพก็มาแสดงตัวทันที
พร้อมแผ่น VCD คาราบาวสองแผ่น ผมจะเทสเสียง แต่เอาเพลงจากในซีดีทั้งสองแผ่นนี้ แมร่มเอ้ย........เค้ารางความหายนะเริ่มฉายแวว
สภาพผมในตอนนี้ เหลือพลังไม่เกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ก็ทนๆฝืนเปิดให้ท่านๆร้องไปทั้งชุด
อย่าอิจฉา ของนักร้องท่าน(ตัว)นั้นครับ ไม่ใช่ของผม ของผมได้แค่นี้ครับ ก็ยังดี
ดูสังขารผมตอนนี้ครับ
แขกส่วนใหญ่ยังไม่ลงมาครับ พนักงานจากบริษัทอะไรไม่รู้ เห็นป้าย EKK จากชลบุรี
160 ชีวิตที่เจ้านายยุ่นปี พามาเที่ยว มีชายหนุ่มร่วมขบวนมาด้วยไม่เกินสามสิบคน ที่เหลือ สั้น...และขาวเกือบทุกคนครับ :love2: :love2: :love2:
ก็เลยเก็บบรรยากาศไปเรื่อยๆ พอได้คลายเหนื่อย
ปล่อยให้มันฉายเดี่ยวไปทั้งสองแผ่น
ไฟพาร์ขาเดียวที่อุตส่าห์ขนลงมา ก็พอได้
รอคนกิน
งานนี้นักร้องสาวสองคนของผมท่าจะอดครับ
มาอีกหนึ่ง นักร้องไม่ได้เชิญ
ทุ่มกว่าๆ เริ่มทยอยมาแล้วครับ แต่งานยังไม่เริ่ม เพราะเจ้านายยุ่น ยังมาไม่ถึง
ทุ่มกว่า นักร้องผมเริ่มได้เวลาทดสอบเสียง
เมื่อเจ้านายยุ่น เดินทางมาถึง กล่าวเปิดงานเป็นภาษายี่ปุ่นพอจับใจความได้ว่า
ทางบริษัทขอบคุณพนักงานทุกคน ที่ช่วยกันทำงานอย่างดี ทำให้บริษัทมีผลประกอบการดีมากในปีนี้ ทางบริษัทขอมอบความสุข
และสนุกสนานให้ทุกคนเป็นการตอบแทนในคืนนี้ ขอให้กิน ดื่ม และสนุกกันมากๆ :party: :party: :party: :party: :party: :party:
ผมก็เลยเดินขึ้นมาพักผ่อนที่รถ อยู่ที่แพหนวกหูครับ
อ้อ...........ไม่ต้องชื่นชมครับ ผมฟังยี่ปุ่นไม่ออกหรอก ผมฟังจากล่ามที่แปลให้ครับ :hap3: :hap3: :hap3: :hap3:
เห็นสภาพทางที่ผมเดินขึ้นลงไม๊ครับ ซูมเข้ามาสุดแล้วน๊ะนั่น
ชุดเครื่องเสียงที่ใช้คืนนี้ครับ
บรรยากาศตอนใกล้เลิก ตอนเกือบๆห้าทุ่ม เหลือตัวป่วนไม่กี่สิบคนครับ
ไม่มีวันเลี้ยงใดไม่เลิกลา เมื่อห้าทุ่มมาถึง ก็ได้เวลาเลิกครับ ทุกคนแยกย้ายกันไปตามห้องต่างๆ ส่วนใหญ่จะไปตั้งวงป๊อกเด้ง ห้าบาทสิบบาทแบบสนุกสนาน
ส่วนผมก็เจ้าเอ.........ก็ขนทุกอย่างที่เอาลงมา กลับขึ้นไป อย่าถามครับว่าเป็นไง ตอนลงมาว่าเหนื่อยแล้ว ตอนหามกลับขึ้นไป เหนื่อยกว่าหลายเท่าครับ
ขอบคุณ...พี่ป้อม บิ๊กแบ็งค์ ที่มอบหมายงานที่เหนื่อยที่สุดในชีวิตมาให้ ขอบคุณน้องๆพนักงานรีสอร์ท หลายคนที่มีน้ำใจ ช่วยแบกหามอุปกรณ์หลายอย่างขึ้นมาให้ ทั้งๆที่ตัวเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว :thank1: :thank1: เกือบเที่ยงคืน ก็ได้เวลาออกเดินทางกลับสุพรรณบ้านเราครับ พร้อมเงินที่เพิ่มเข้าในกระเป๋าเจ้าเอ อีกสามพัน ของผมอีกเท่าๆกัน นักร้องสาวสองคนอีกคนละ เจ็ดแปดร้อยครับ พอต่อชีวิตได้อีกหลายวัน
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาชมละครชีวิตของสองลุงหลานในครั้งนี้ครับ พี่ป้อมครับไม่เข็ดครับ มีมาอีกก็จะไปอีกครับ :thank1: :thank1: :thank1: :thank1:
